Sluiten
La termitière

La termitière

Dans Le Ventre Rébecca Chaillon

Een termietenheuvel ziet er van buitenaf nergens naar uit. Een compacte, bijna banale hoop. Maar vanbinnen is het een organisme met een geduchte precisie: gangen, hiërarchieën, een gemeenschappelijk project dat perfect op elkaar is afgestemd. De opkomst van extreemrechts lijkt daarop. Onderaan: de anonieme trolls die aftasten en normaliseren. Een trede hoger: de militanten die mensen op straat aanvallen, hakenkruisen op muren kalken en al scanderend racistische leuzen door de straten trekken. Nog hoger: de opiniemakers wier vernederende uitspraken over Zwarte mensen, Arabieren en lgbt+-personen tegenwoordig doorgaan voor een debat. En helemaal bovenaan: de politici die dezelfde ideeën in een keurig pak steken en ze door het parlement laten stemmen. Iedereen op zijn plaats.

De termietenheuvel rukt op.

Een schorpioenvrouw die dodelijk steekt, een ram die de voordeur verbrijzelt, tegenover alles wat daar krioelt.

Rébecca Chaillon en Joëlle Sambi staan centraal in dit beeld — twee zwarte, lesbische vrouwen en kunstenaars, die in deze wereld leven en elke dag geconfronteerd worden met de verschillende vormen van deze architectuur.

Ze dragen ook een lange geschiedenis met zich mee: de Caribische blès, die wond die van generatie op generatie wordt doorgegeven door het trauma van slavernij en kolonisatie, en die juist weer opengaat wanneer de termietenheuvel in beweging komt. En het door Frantz Fanon getheoretiseerde wantrouwen: het lucide antwoord van wie weigert tot niets gereduceerd te worden.

Gedurende 7 of 70 minuten maken ze van het podium een ruimte voor pogingen en verzet. Ze benoemen de architectuur van de haat — van de racistische tweet tot de dood tijdens een politiecontrole. Ze laten het geweld van vandaag naast het lange geheugen bestaan van hen die onder andere vormen van dezelfde druk al standhielden. Ze proberen niet te troosten. Ze willen helder zien en lenen graag hun bril uit. Een frontale, fysieke en politieke performance. Magisch realisme als instrument om het heden te analyseren. Humor en liefde zijn nooit ver weg, nooit minder aanwezig. Het lichaam als een levend archief van wat de termietenheuvel het liefst zou begraven.

Kun je termieten eigenlijk eten?

Conferentie
Performance
Toon credits
+