Plutôt vomir que faillir

In het verlengde van haar performances rond het lichaam, verlangen en discriminatie richt Rébecca Chaillon zich voor het eerst tot jongeren om de intieme, stormachtige puberteit te beschrijven. Uit de bittere herinneringen aan haar middelbare schooltijd creëert ze een krachtig collectief gedicht, bedoeld om de heftige emoties van die periode te verwerken.

Eerste keren, hormonen in rep en roer, familietaboes, risicovol gedrag, alles afwijzen... Rébecca Chaillon duikt terug in haar tienerjaren en toont het ontstaan van een identiteit in wording, de zachte of heftige stormen die verlangens en afkeer bepalen, de vragen die irriteren en die de persoonlijkheid vormen.

Omringd door vier getalenteerde jonge acteurs en actrices, componeert ze de voorstelling die ze graag had willen zien toen ze op de middelbare school zat. Een werk waarvan de poëzie en de subversieve kracht de wonden helen en het hart verzachten!