La parabole du seum

La Parabole du seum is een poging om te overleven. Een poging die vertrekt vanuit de marge, vanuit de ervaring van levens die zich verzetten tegen de norm en tegen wat die norm verplettert. Geconfronteerd met het fascisme dat eraan komt - dat er al is - biedt Rebecca Chaillon geen programma of troost. Ze deelt een ervaring: die van mensen die worstelen met een wereld die te groot, te zwaar, te urgent is, en die toch naar lichtheid verlangen. Tussen hemel en aarde, de daken van het 93 en hun schotelantennes gericht op een verzadigde, gefragmenteerde, reeds bezette andere wereld. Een ruimte getekend door de Franse koloniale geschiedenis, door het verwaarlozen van openbare diensten en georganiseerde achterstelling, maar ook door levensstrategieën die voortdurend nieuwe overlevingstechnieken uitvinden.

Tegenover de materialistische rationaliteit en het monotheïsme van de norm, de macht en de zuiverheid, fungeren religieuze syncretismen, hybride geloofsovertuigingen en profane rituelen als poëtische en politieke vormen van verzet, als manieren om de ziel te laten ademen.

In La Parabole du seum is de hemel zowel de plaats waar rampen neerstorten – orkanen, overstromingen, zogenaamde ‘natuurrampen’, die altijd dezelfde breuklijnen blootleggen – als de nieuwe gebieden van het westerse imperialisme. Als de hemel woest is en niet langer leeg, welke ruimte blijft er dan over om onze overtuigingen te projecteren?

Tussen ernst en lichtheid componeert Rebecca Chaillon een grappige en felle parabel: bij gebrek aan een les, een parabel van de seum.